«Modlitwa różańcowa jest modlitwą człowieka za człowieka; jest modlitwa ludzkiej solidarności,

modlitwą wspólną odkupionych, która odbija w sobie ducha i intencje pierwszej z odkupionych, Maryi, Matki i obrazu Kościoła; jest modlitwą za wszystkich ludzi świata i historii, żywych i umarłych, powołanych do tworzenia wraz z nami Ciała Chrystusa i do stania się wraz z Nim współdziedzicami chwały Ojca». (Jan Paweł II)

Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi Stowarzyszenie Żywego Różańca, założone przez Pauline Jaricot (1 799–1 862) w Lyonie w roku 1826. "Najważniejszą... rzeczą i najtrudniejszą jest uczynić różaniec modlitwą wszystkich" – napisała wtedy. Każdy człowiek może znaleźć w ciągu dnia kilka minut, aby odmówić dziesiątek różańca, czyli jedną tajemnice. Paulina Jaricot zaczęła organizować piętnastoosobowe grupy, nazwane później «Żywymi różami». Każda z osób tworzących piętnastkę zobowiązywała się do odmawiania jednej tajemnicy, czyli wszyscy razem odmawiają codziennie cały różaniec. Wszystkich członków róży dotyczy taka sama zasługa jakby odmówili cały różaniec. Nieodmówienie tajemnicy nie oznacza grzechu, a utratę zasługi.

Celem Stowarzyszenia Żywego Różańca jest według Założycielki wspieranie modlitwą, ofiarą duchową i materialną działań misyjnych Kościoła. Żywy Różaniec w krótkim czasie rozprzestrzenił się w całej Francji, a następnie na świecie. Po pięciu latach, w roku 1831, Paulina Jaricot napisała: "Liczba odmawiających dziesiątek różańca rośnie z niewiarygodną szybkością we Włoszech, Szwajcarii, Belgii, Anglii i wielu regionach Ameryki. (...) Wszędzie, gdzie tworzą się piętnastki, można zauważyć nie notowane wcześniej umacnianie się dobra". Kilka lat później dodała: "Stopniowo stajemy się zjednoczeni w modlitwie ze wszystkimi ludźmi świata". Rozpoczynając 25. rok swojego pontyfikatu, Jan Paweł II w liście apostolskim zatytułowanym «Różaniec Dziewicy Maryi» ogłosił Rok Różańca (okres od października 2002 do października 2003 roku). Ojciec Święty wprowadził nową część różańca, tajemnice światła, uwzględniające lata publicznej działalności Pana Jezusa, «aby różaniec w pełniejszy sposób można było nazwać streszczeniem Ewangelii». Odtąd cały różaniec liczy 20 tajemnic, czyli Żywe róże składają się z 20 osób.

Obecnie Żywy Różaniec istnieje prawie w każdej parafii. Parafialna wspólnota Żywego Różańca jest jednostka autonomiczna, tzn. wspólnoty parafialne nie łączą się w struktury ogólnokrajowe, czy światowe.

 

Członkowie Żywego Różańca mogą dostąpić odpustu zupełnego, pod zwykłymi warunkami, osiem razy w roku, mianowicie:

- w dniu przyjęcia do Żywego Różańca,

- Narodzenia Pana Jezusa (25 XII),

- Ofiarowania Pańskiego (2 II),

- Zwiastowania Najświętszej Maryi Pannie (25 III),

- Zmartwychwstania Pańskiego,

- Wniebowzięcia Matki Bożej (1 5 VIII),

- w święto Królowej Różańca świętego

- oraz Niepokalanego Poczęcia Maryi (8 XII).

 

Obowiązkami członka Żywego Różańca są:

- Zasadniczym obowiązkiem jest zapisanie imienia w Księdze i odmawianie codziennie jednego dziesiątka różańca.

- Udział w miesięcznej zmianie tajemnic różańcowych.

- Częste przystępowanie do Sakramentów świętych oraz udział w procesjach maryjnych.

- Rozszerzanie czci Maryi przykładem życia i działalnością apostolską.

- Odważne stawanie w obronie wiary i Kościoła na wzór św. Dominika.

- Udział w pogrzebie zmarłego członka Żywego Różańca oraz w modłach za spokój jego duszy.

 

W naszej parafii do Żywego Różańca należy ponad 20 osób. W każdą pierwszą środę miesiąca spotykamy się na zmianie tajemnic różańcowych Zapraszamy wszystkich, którym miła jest modlitwa różańcowa, by wstąpili do Koła Żywego Różańca.